آروزهای کال
شروع کرده ام به شبگردی -نه آنطور که دلم میخواهد- اما می توانم آدم ها را ببینم.همه شان فرزند کسانی هستند یا فرزندی دارند.چند نفرشان با دلیل محکمی به این دنیا آمده اند؟چند نفرشان بعد از یک معاشقه ی طولانی و لذت بخش شکل گرفته اند؟همین لحظه چند نفرشان می توانند سبک زندگی ای را انتخاب کنند که در آن چیزی بیشتر از عصایی برای پیری و کوری والدینشان نباشند؟زن ها ازدواج میکنند تا مردها تامینشان کنند مردها ازدواج می کنند تا زن ها رتق و فتقشان کنند.زن ها بچه دار میشوند تا خودشان را سرگرم کنند از کسالت زندگی شان کم کنند و ثابت کنند زن هستند.مردها بچه دار میشوند تا نامشان نمیرد تا پادشاهی کوچکشان را گسترش دهند و سر آخر هر دویشان برای روزهای پیری شان کسانی را داشته باشند که جمع و جورشان کند یا اگر خیلی مهربان باشند می خواهد کسانی باشند که آرزوهاشان را برآورده کنند و کسی باشند که آن ها می خواهند.
جنگ و غارت و قتل و تجاوز کمترین گناه انسان هاییست که برای هم فقط وسیله اند!
برچسب:
نویسنده: پویا طباطبایی